|
« سوره هل أتی »
شراب طهور
«و پروردگارشان شراب طهور به آنها مى نوشاند«
(و
سقاهم ربهم شرابا طهورا).
درست است كه در لابلاى اين نعمتها
نيز سخن از نوشيدنيهاى گوارا از جامهائى كه از چشمه سلسبيل پر مى شود، و
بهشتيان از
آن سيراب مى گردند، در
ميان بود، ولى ميان آنها و
آنچه در اين آيه آمده است فرق بسيار است . زيرا از يكسو در آنجا ساقى
«ولدان مخلدون
«
بودند، اما در اينجا ساقى
«خدا«
است ، و چه تعبير عجيبى ؟ مخصوصا
با تكيه بر كلمه
«رب
«
خداوندى كه هميشه
اين انسان را پرورش داده و مالك و مربى او است وى را در مراحل تكامل همواره به
پيش
برده تا به آخرين مرحله رسيده ، و اكنون نوبت آن است كه ربوبيتش را به حد اعلا
برساند، و با دست قدرتش از جام شراب طهور بندگان ابرار و نيكان را سيراب و
سرخوش
كند.
و از سوى ديگر
«طهور«
به معنى
چيزى است كه هم پاك است و هم پاك كننده به اين ترتيب اين شراب ، جسم و روح
انسان را
از هر گونه آلودگى و ناپاكى پاك مى كند، و آنچنان روحانيت و نورانيت و نشاط به
او
مى بخشد، كه وصفش در هيچ عبارتى نمى گنجد، حتى در حديثى از امام صادق (عليه
السلام
)
نقل شده است : يطهر هم عن كل شى ء سوى الله
:
«قلب و جان
آنها را از همه چيز جز خداوند پاك مى كند«.
پرده هاى غفلت
را مى درد، حجابها را از بين مى برد، و انسان را شايسته حضور دائم در جوار قرب
خدا
مى كند، نشئه اين شراب طهور از هر نعمتى برتر، و از هر موهبتى بالاتر است
.
اگر
شراب آلوده دنيا عقل را زايل مى كند، و انسان را از خدا دور مى سازد، اما شراب
طهورى كه با دست ساقى
«الست
«
داده مى
شود، او را از ما سوى الله بيگانه كرده ، غرق در جمال و جلال او مى كند.
كوتاه
سخن اينكه لطفى كه در اين آيه و در اين نعمت نهفته است از همه برتر و بالاتر
است
.
از حديثى كه از رسول خدا (صلى
اللّه عليه و آله و سلّم ) نقل شده استفاده مى شود كه چشمه شراب طهور بر در
بهشت
قرار دارد: فيسقون منها شربة فيطهر الله بها قلوبهم من الحسد! ... و ذلك قول
الله
عزوجل و سقاهم ربهم شرابا طهورا:
«جرعه اى از اين شراب طهور
به آنها داده مى شود و خدا به وسيله آن قلوب آنها را از حسد (و هر گونه صفات
رذيله
)
پاك مى سازد«.
جالب اينكه تعبير به
«طهور«
در قرآن مجيد فقط در دو مورد آمده يكى
در مورد باران (فرقان 48) كه همه چيز را پاك و زنده مى كند و ديگر در آيه مورد
بحث
درباره شراب مخصوص بهشتى كه آن نيز پاك كننده و حيات بخش است
|