|
« سوره هل أتی »
کافور ؟
ان الابرار يشربون من كاس كان
مزاجها كافورا
.
«ابرار«
جمع
«بر«
(بر
وزن رب ) در اصل به معنى وسعت و
گستردگى است ، و به همين جهت صحراهاى وسيع را
«بر«
مى گويند، و از آنجا كه افراد نيكوكار اعمالشان نتائج گسترده اى
در سطح جامعه دارد اين واژه بر آنها اطلاق مى شود، و
«بر«
(به
كسر ب ) به معنى
«نيكو كارى
«
است ، بعضى گفته اند فرق بيان آن و خير اين است كه بر به معنى
نيكى تواءم با توجه است در حالى كه خير معنى اعمى دارد.
«كافور«
در لغت معانى متعددى دارد و يكى از
معانى معروف آن بوى خوش است همچنين گياهى است خوشبو، و يكى ديگر از معانى آن
همان
«كافور«
معمولى است كه بوى تندى دارد، و
براى مصارف طبى از جمله ضدعفونى كردن به كار مى رود.
به هر حال آيه فوق نشان مى
دهد كه اين شراب طهور بهشتى بسيار معطر و خوشبو است كه هم ذائقه از آن لذت مى
برد،
و هم شامه
.
بعضى از مفسران نيز گفته اند
«كافور«
نام يكى از چشمه هاى بهشتى است ، ولى اين تفسير با تعبير
«كان مزاجها كافورا«
كه مى گويد آميخته با
كافور است سازگار نيست
.
از سوى ديگر با توجه به اين كه كافور از ماده
«كفر«
به معنى
«پوشش
«
است ، بعضى از ارباب لغت مانند
«راغب
«
در
«مفردات
«
معتقدند كه انتخاب اين نام براى
«كافور«
به خاطر پوشيده بودن ميوه درختى كه اين ماده از آن گرفته مى شود در ميان غلافها
است
.
بعضى نيز تعبير
«كافور«
را اشاره
به سفيدى فوق العاده و خنكى آن دانسته اند، زيرا كافور معمولى نيز از نظر
«خنكى
«
و
«سفيدى
«
ضرب المثل است
.
اما روى هم رفته تفسير نخست از همه مناسبتر به
نظر مى رسد، به خصوص
اين كه گاهى در عبارات كافور
را همرديف مشك و عنبر شمرده اند كه از بهترين بوهاى خوش است
.
|